போல…

கேள்விகளற்ற அமைதியான சூழலில் எந்த இயலும் வளராதது போல….
தர்க்கம் அடிப்படை என்பது எழுதும் அளவில் உள்ளது போல….
தன்குடத்து நீர்தான் அறிவு என்பதை ஏற்றுக் கொண்டதைப் போல…
இதுஏதும் அற்ற புன்செய் நிலமென்றும் வானைப் பார்க்கும் போல.

கண்களும் அலையும்…

கண்களும் கல்லாகி வருத்திய நிலையில்

கண்டது கல்லால் வடித்த சிலையா

உணர்ந்தது கல்லில் வரும் அலையா

உண்டாவது கல்லாமல் வந்த கலையா?

ஒன்றினால்….

தாளீர்ப்பைக் கண்டு தரையில் கிடக்கும்

தாளினிருப்பும் காற்றால் தரையிலிருந்து கிளம்பும்

தாளிலிருக்கும் வரிகள் தரையைப் பார்க்கும்

தாள்களிணைந்து பாரமாகா வரையில் பறக்கும்

( தாள் – காகிதத்தாள், ….)

எதைப் பார்க்க?

கண்டதும் கற்றதுமாய் விரியுமென் உலகில்
கேட்டதும் சுற்றமுமாய் அதிருமென் மனதில்
உணர்ந்ததும் உண்மையும் சுற்றிடுமென் நினைவில்
உறைபவை நன்மையும் தீமையுமான நாணயமா?

எதுவும் நமதன்று….

எண்ணங்களின் மூலம்காண நதியிலெ திர்நீச்சல்
எண்ணங்களின் முகிலினை மலைமேலே காண
எண்ணங்களின் சுழற்சி மழையைப் போன்றதா!
எண்ணங்கள் சூழுலகில் சிறுதுளியும் நமதன்று

அலைகள்

படிப்பது உணர்ந்திட வாய்ப்பில்லை என்பது போல
எழுதவில்லை என்றால் வாழ்ந்திடும் ரகசியம் போல
எழுந்துவரும் பூதங்களை அடக்க முடியாதது போல
எழுந்துவரும் புலனினை அடக்க முடியாது போல!.

தொடர்பு

நிழல்களை ரசித்திருந்த நடையில்
தடையாய் வந்தது மேகக்கூட்டங்கள்
வண்ண மேகங்களை ரசித்திருந்த நடையில்
தடையாய் வந்தது மரங்களின் வரிசைகள்
சிதறும் ஒளிகளில் மயங்கிய மனதை
கலைத்தது வாகன-ஒலிப்பான்களின் கதறல்கள்
ஒன்றுக்கொன்று தொடர்பில்லாது போலிருந்தாலும்
சுழன்று கொண்டிருந்தது அவைகளுக்கான தொடர்பு.
தொடர்புகளின்றி எதுவும் இயங்காது!

உட்பொருள்

கைகூப்பி நம்பிக்கையை வேண்ட
வரிசையிடம் சேரும் கால்களை
வகையாய் பிரித்திடும் பொருள்
உலகில் உலவும் உட்பொருள்…!

பொருள் இல்லாத இடத்தில் கோவில்கள் இருப்பதில்லை. இருந்தாலும் இருள் சூழ்ந்து இருக்கும். ஏன் என்று சிந்தித்தால் உணர்வது இன்றைய உலகில் கடவுள் பொருள் அவதாரம் எடுத்திருப்பதாக தோன்றும். ஒரு விதமான மாயை…

ஆனால் உண்மை என்னவென்றால், அனைத்தும் அலையென்று அறிந்த பிறகும் மனம் கோவில்களைத் தேடி அலையும். இருள் இருந்தால் அருள் இருக்காது, பொருளுடன் மக்கள் கூட்டம் இருந்தால் அருள் மழை பெய்யும் என்ற எண்ணங்கள் அனைவரது மனதிலும் அடித்து தொங்கவிடப் பட்டிருக்கிறது.

பின் எதற்கு கோவில்கள் ?
இக்காலத்தில் அறிவை வளர்க்க பல உபயங்கள் வந்து நிலைத்ததனால், அறிவை ஒருங்கிணைத்து வளர்க்கும் நிலையை கோவில்கள் இழந்து வருகின்றன.

மனம் தூய்மை அடைந்தால், “இருள் அகலும் அருள் அடையும்” என்ற எண்ணங்களை புரிந்து கொள்ளும் அளவிற்கு அடிப்படை கல்வியறிவு அனைவருக்கும் வாய்த்ததனால், அடிப்படை அறிவை வழங்கும் நிலையை கோவில்கள் இழந்து வருகின்றன.

எஞ்சியிருப்பது மனத்தூய்மையும், பொழுதுபோக்கும் மற்றும் தானமும் தான்.
இக்காலத்தில், வறியவர்களுக்கும் எளியவர்களுக்கும் தானம் அளிக்க மட்டுமே கோவில்களுக்கு செல்ல முடியும். அப்படியென்றால் எதற்கு அக்கால உண்டியல் நடைமுறை இன்றும் அறநிலையத்துறை பின்பற்றுகிறது ? புரியவில்லை. ஒரு வங்கி கணக்கு எண் போதுமே.
மீதம் இருப்பது பொழுது போக்கும், மனத்தூய்மையும் தான்.

இக்காலத்தில், அவரவர் மனையிலே பொழுதை பயனுள்ளதாக போக்கிக் கொள்ளலாம். அவரவர் மனையில் மனதை தூய்மைப் படுத்தலாம்.

எதற்கு சுற்றி வர வேண்டும், உண்மையை நேராக உரைக்க விரும்புவது தானமும் தர்மமும் பொருள் நிறைந்தவர்களுக்குத் தான். ஏழைகள் என்று உங்கள் மனது உணர்ந்தால் எஞ்சிய பொருளை வருங்காலத்திற்காக சேமியுங்கள்.
ஏழைகள் கோவில்களுக்கு தானம் தருவதை தவிருங்கள். பொருளையும் அருளையும் கோவிலுக்குச் சென்று பெற்றுச் செல்லுங்கள்.
கோவில்கள் என்றென்றும் ஏழைச் செல்வங்களுக்குத் தான்.

எழுத்துப்பிழைகளை மறந்து, கருத்துப்பிழைகளை உணர்த்துவாய்……

இனிதாய் அருள்வாய்………..

நீயுறங்கும் பொழுதில்…

ஊஞ்சலாடிய தொட்டிலும் குதித்தாடிய கட்டிலும்
உன்தடம்பதிக்க வரிசையில் கைகட்டி நின்றன
ஊட்டிவிட்ட பொம்மையும் அவிழ்த்துவிட்ட ஆடையும்
உன்விரல்பற்றி வலம்வர தொட்டுப்பிடிக்க வந்தன
ஊதிவிட்ட பலூன்களும் கிழித்துப்போட்ட காகிதமும்
உன்கரம்பட்டு ஆடிட காற்றிலோடி பறந்தன
ஊற்றியெறிந்த புட்டிகள் வண்ணவண்ண டப்பிகள்
உன்கவனத்தை கவர்ந்திட உருண்டோசை எழுப்பின